به روایتی زیبا از امام صادق علیه السلام در مورد وظیفه شبانه روزی مسئولین اشاره خواهیم کرد.
همراه امام صادق علیهالسلام مشغول طواف خانه خدا بودیم؛ حضرت، نگاهی به من انداختند و فرمودند: ای مفضل! چرا اندوهگین و رنگ پریدهای؟
عرض کردم فدایتان شوم علت ناراحتیم این است که بنی عباس را میبینیم که قدرت و ثروت در دست آنان است، ولی اگر اینها در دست شما بود ما هم با شما همراه بودیم
حضرت فرمود:
«یا مفَضَّل! أمَا لو کانَ ذلک لَم یَکن إلّا سیاسةُ اللیلِ و سَبَاحةُ اللیلِ و سباحةُ النهارِ و أکلُ الجَشِبِ و لُبسُ الخشنِ شِبهَ أمیرِالمؤمنینَ و إلّا فالنارُ»
«ای مفضل! اگر این چنین بود و قدرت در دست ما بود، چیزی نبود جز تدبیر شبانه و تلاش روزانه و خوردن خوراک ناگوار و لباس زِبر و خشن، همانند سیره امیرالمؤمنین، امام علی علیهالسلام. در غیر اینصورت جایگاهمان همان آتش است!»۱
کسانی که میز مسئولیت را با ریاست اشتباه گرفتهاند باید به خود بیایند و شب و روز با تلاش جهادی در پی حل مشکلات مردم باشند؛ در غیر اینصورت جایگاهشان آتش است و آتش.
کسانی هم که منتظر «ظهور» هستند باید به گونه ای زندگی کنند که این آمادگی را داشته باشند با قیام امام زمان، با به زحمت انداختن خود و با استفاده از تمام امکانات، برای رسیدگی
به مشکلات مردم و پیشرفتهشان، قیام کنند و اکنون زمان تمرین دست یافتن به این ویژگی است؛ شب فکر کنند و روز اقدام، و کمخرج و پرفایده باشند.
پینوشت:
۱.نعمانی، الغیبة،ص۲۸۷، باب۱۵، ح۷.
منبع: دُر و یاقوت مهدوی، محمود أباذری
نظر شما